Namasté

Namasté

Namasté

Met dezelfde vingertjes waarmee ze in haar neus peutert, haar kleine broertjes broek ophijst of een jak melkt begroet ze je, onbevangen en blij. Felle zon, koude wind.

Ergens in zo’n streek als waar de Himalaya ligt vermoed ik zo. Ik vond het plaatje op een flard van een tijdschrift, geen idee welk, en kreeg acuut schilderzin. Olieverf, in 2000.

Daar staat ze in een afdankertje uit een heel ander land, met daarop een ster geappliceerd. Ooit was daar een heel ander kind blij mee.

Jij bent een wonder

Namasté: ik groet het licht in jou. Wat dat ook mag wezen. Een beetje ruimte tussen de handjes, waarmee ze zich realiseert dat ook in haar een ruimte is, net zoals bij diegene die ze groet.

Een flits van bewustzijn. 

Zo begroet ze oud en jong, van de meest eerbiedwaardige oude dame of heer tot en met haar eigen speelkameraadjes. Over en weer, haast achteloos, wordt er – heel even – erkend,

dat er nog iets heel anders in je leeft dan het oog waarneemt. Je wordt voor vol aangezien. Door iemand die zichzelf voor vol aanziet. 

En ik ook

Vol met wat? ‘Ja, ik geloof toch wel dat er ergens iets is’ , zegt een enkele westerling voorzichtig. Maar wat? Geen idee. Is dat wat er ziel genoemd wordt?

Ik heb het eens opgezocht. ‘Ziel’ is dat wat van binnen zit. Dat schiet lekker op. Ook een goeie fles wijn heeft een ‘ziel’. 

Dat is die deuk die van onderen de glazen fles in stulpt. En die wijn wordt dan weer ‘geestrijk vocht genoemd’. Geest. Nou dat ook nog.

Waar komt óns ‘Hoi!’ eigenlijk vandaan?

Namasté

Namasté

Gevangen in twee handen

beseft

en weer vrijgegeven

stromend licht

Zeldzaam wetende

groet

leven

zelf

 

(Dit was nog even de sfeer van de Himalaya, dus, kijk hier: Twintig jaar vrijwillige lockdown – the Mountain Yogi.) 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to Top