Waar wetenschap ophoudt en kunst begint

Waar wetenschap ophoudt en kunst begint

 

Waar wetenschap ophoudt en kunst begint.

 

En daar zit je dan Twan, zoekend, naar de juiste vragen, de ingang om te begrijpen waar het hier om draait. Wat er aan de hand is, dan.

Een jong publiek. Een gedreven man, waarop van alles af te dingen valt. Maar zij, studenten, een nieuwe wereld voor de boeg, waar steeds meer op losse schroeven komt te staan, zij zien iets dat wil verschijnen.

Niet weten

Hoe benoem je dat? Wat is het dan? Mogelijkheden duiken op. Passen niet in oude structuren. Ze zijn te nieuw. Van wie is een idee? Waar komen die vandaan? Heeft er iemand rechten? Daar zit een Daan. Hij is de enige niet zo. Wel eentje met succes. Bijna struikelend over zichzelf, van enthousiasme, soms onmachtig. Om nieuwe mogelijkheden, die hij ziet te verwoorden. Want zovelen zien het niet. Leg dan maar uit. En toom je in, want bevlogenheid trapt op vele tenen. Je raakt aan iets dat resoneert. Bij mensen die snakken naar inspiratie. Naar het genot, dat (samen) scheppen brengt. Idealisme. Valt ook van alles op af te dingen. De realiteit, de mens en zijn gebreken, we weten het, we weten het, maar toch.

Twee werelden

En dan schokt wetenschapper Bob Ursum Daan Roosegaarde. Met commentaar op hoe hij het aanpakt. Probeer dan maar eens intermediair te zijn, Twan, tussen dit vuur en alle bestaande structuren. Die zijn er al, en handhaven zich. Met kracht en al hun eigen gelijk. Jij kent zelf ook niet beter. Wie wel? Zoekend sta je zo. Tussen wetenschapper en kunstenaar. Zwaargewicht of niet, sociaal handig of niet, dat speelt hier eventjes geen rol. Tactisch, of teveel tamtam? Teveel op eigen ego gericht?

Tijd geest

Ze hebben allebei hun eigen gelijk. Komen alleen van verschillende planeten. De een, een brein vol brille, techniek doorvorsend, jarenlang aan broodnodige oplossingen gewerkt – die er toe doen in onze tijd -, een instituut. Is daar veel vreugde? Ik zie het niet. Gewend aan regels, patenten en patronen: de professor.

Ontmoet pure ontvankelijkheid, die zichzelf van tijd tot tijd verliest, maar oppikt wat  … … ? Wat dan? Dat onbekende dus. Dat, waar een kunstenaar zich aan waagt. Met kans op nieuwe wegen.

De een heeft de ander nodig. Zonder inspiratie geen nieuwe inzichten, professor. En zonder kennis van zaken geen resultaat, beste kunstenaar. Wetenschappelijk verantwoord betekent soms: verstikken in de feiten. Niet meer wakker kunnen zijn.

Daan heeft wat te leren, wie niet, maar de prof, die mist een kans: Oog hebben voor een beetje spirit, je weet wel, niet het denken maar de geest.

Ik ben benieuwd wat het bij jou heeft losgemaakt, Twan.

 

 

Kijk naar College Tour met Daan Roosegaarde, 19 febr. 2016.

Hierbij: een detail van een impressie van de stof, die modeontwerper Aziz Bekkaoui gebruikte voor Arte-Ganza ’12,  ook een van m’n projecten.

(Met dank aan het meisje van 100.)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to Top